Boşver!

havada kalıyor her şey...

birileri giderken hayatından-bazen kendi isteğiyle, bazen s.ktir olup- ardından yerin dibine gömülen sen oluyorsun sadece...

ve gerisi sadece hayal gücünle alakalı...ama hep yap(a)madıkların için pişman oluyorsun, yaptıkların kar kalıyor yanına...ağlayamıyosun bile, çünkü zaten herkes terketti bugüne kadar yavaş yavaş seni... kronik bi vaka nasıl olsa artık bu? alışkın olmalı artık göz pınarların, çünkü her sabah uyanmak, her gece rüya görmek kadar doğal bi olay bu yıllardır alıştığın...

tuhaf bi rahatlık belki üzerinde terk edilmek... "nasıl olsa bi gün gidecekti"nin bu kadar erken gelmesinin rahatlığı belki..yediğin yumruklardan beyninin sersemlemiş olması ihtimali yüzünden belki..alışkın olmalı kalbin -sen güçlü bi insansın, zaten bu yüzden gitti ya bütün gidenler...beynindeki iç savaşı kimseye yansıtmadığın için güçlüsün. yorgun psikolojini hala birilerini sevmek için kullanabildiğin için, hala kalbin nasır bağlamamış olduğu için -maalesef ki- ve herkes ağlarken hala gülebildiğin için güçlüsün...herkes defolup gidiyor teker teker hayatından,

havada bırakıp cümlelerini...

bil ki; sen hep kendin olduğun için gitti insanlar, çünkü onlar hep başkalarını oynuyorlardı- olmayan rol kabiliyetleriyle...

sen kendi cümlelerinle konuşuyodun, ama arkalarında bıraktıkları cümlelerden de gördün ki hepsi aynı şeyi söylüyor aslında..

biraz daha yormamak lazım bu kalbi..

boşver demek kolay olmasa da, kullanılabilecek başka kelime yok artık...

boşvermelisin, tıpkı herkesin sana yaptığı gibi...