Dilimin ucunda kelimeler...

Siz hiç;
sevdiklerinizi kaybetmekten korktunuz mu?
Ben, kimi kaybetmekten korktuysam kaybettim kör kuyularda.
Çocuktum, sorarlardı "anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı?" cevap değişmezdi hiç; babamı derdim. Babasının kızıydım ben, kıskanır, paylaşamazdım.
Sonra büyüdüm, bir adam çıktı karşıma. Gitme dedim, gitti.
Babama da gitme demiştim içimden, duymadı, o da gitti.
Şimdi başka bir adam var. Aramızda uzun bir ip. Ben sabit bir ucundan tutuyorum, o gidiyor arkası bana dönük. İpin uzunluğunu göremiyorum ama sonu var, biliyorum.
Ben ne kadar uğraşsamda, levyeyle söküp alınıyor sanki sevdiklerim.
"Gitme!" diyorum, duymuyorlar. Durduramıyorum, gidiyorlar...
Dedemi hatırlıyorum. O ak sakallarını ve son günlerini. Saatlerce beklemiştim başında. Dayanamadı artık yorgun düşmüş bedenim. Bir kaç saat uyuyup gelecektim oysaki tekrar yanına. Ben gittim, ben uykudayken o da gitti. Ben yokken gitti, bir tek ben yokken yanında...
Cenazesi kapı önünde, herkes sessizdi.
Duyulan tek ses ise hıçkırıklarım ve söyleyemediklerimdi.
Söyleyemediklerim var gene sevdiklerime. Söylüyorum, fakat artık duymuyorlar.